رقابتی نفس‌گیر با رویارویی مستقیم پلتفرم EMA دانگ‌فنگ در کالبد لاماری ایما و پلتفرم T1X چری در قامت تیگو ۷ پرو که به اوج پیچیدگی فنی خود رسیده است.

بازار خودروهای کراس‌اوور کامپکت در ایران اکنون به میدان نبردی تمام‌عیار برای خودروسازان چینی تبدیل شده است که هر یک با استراتژی و فلسفه مهندسی متفاوتی سعی در تسخیر سهم بیشتری از بازار دارند. در یک سوی این میدان، لاماری ایما یا همان دانگ‌فنگ Forthing T5 EVO قرار دارد که با تکیه بر طراحی رادیکال و پیشرانه‌ای با خروجی بالا، قشر جوان و جویای هیجان را هدف گرفته است. در سوی دیگر، تیگو ۷ پرو از کمپانی چری ایستاده است که با تکیه بر سابقه طولانی حضور در ایران و ارائه تعادلی میان رفاه و عملکرد، سعی در جذب خانواده‌ها و مشتریان محافظه‌کارتر دارد. این مقایسه تلاشی است برای عبور از لایه سطحی امکانات رفاهی و نفوذ به عمق مهندسی زیر پوست این دو خودرو با استناد به منابع فنی مهندسی چینی و بین‌المللی تا مشخص شود کدام‌ یک از نظر تکنولوژی ساخت، پلتفرم و قوای محرکه، دست برتر را در این رقابت نفس‌گیر دارد و ارزش واقعی پرداخت مبلغ قابل توجه خرید را داراست.

چهره شکارچی در برابر مدرنیته محافظه‌کار

بررسی دقیق زبان طراحی لاماری ایما نشان می‌دهد که تیم طراحی دانگ‌فنگ لیوژو (Dongfeng Liuzhou Motor) تحت رهبری هانس هنینگ کنوپفل، طراح سابق مرسدس بنز و ولوو، رویکردی کاملاً تهاجمی و بیونیک را اتخاذ کرده‌اند. در منابع چینی از سبک طراحی این خودرو با عنوان “Front Predator” یا چهره شکارچی یاد می‌شود که مستقیماً از آناتومی صورت شیر الهام گرفته شده است. جلوپنجره عظیم با خطوط عمودی که تداعی‌کننده دندان‌های یک درنده است، در کنار چراغ‌های روشنایی در روز (DRL) باریک و کشیده که دقیقاً از خط جدایش کاپوت تبعیت می‌کنند، هویتی منحصر به فرد و البته قطبی به این خودرو بخشیده‌اند.

نکته‌ای که در تحلیل‌های آیرودینامیکی کمتر به آن اشاره شده، ضریب درگ (Drag Coefficient) بسیار مطلوب بدنه لاماری ایما است که طبق اعلام سازنده عددی در حدود ۰,۳۳ است. این عدد برای یک شاسی‌بلند نشان‌دهنده توجه ویژه به عبور جریان هوا برای کاهش مصرف سوخت و نویز باد در سرعت‌های بالا است. خطوط سیال جانبی که از گلگیر جلو شروع شده و با قوسی نرم و عضلانی به چراغ‌های پیوسته عقب می‌رسند، حسی از حرکت و پویایی را حتی در حالت سکون القا می‌کنند و یادآور زبان طراحی پورشه ماکان هستند که خود امتیازی بزرگ برای جلب نظر مشتریان جوان محسوب می‌شود.

در نقطه مقابل این جسارت بصری، تیگو ۷ پرو از زبان طراحی تکامل‌یافته چری موسوم به “Life in Motion 3.0” بهره می‌برد. این سبک طراحی بر خطوط هندسی منظم، تناسبات کلاسیک و ماندگاری بصری تأکید دارد. جلوپنجره کهکشانی با الگوی ماتریسی سه‌بعدی کرومی، امضای اصلی این خودرو در نمای روبرو است که تلاش دارد لوکس بودن را تداعی کند. برخلاف لاماری که سعی در پنهان کردن چراغ‌های اصلی در سپر دارد و بر مرموز بودن چهره تأکید می‌کند، تیگو ۷ پرو از چراغ‌های LED ماتریکسی باریک و کشیده در جایگاه سنتی خود استفاده می‌کند که چهره‌ای تکنولوژیک اما آرام‌تر به خودرو می‌بخشد.

طراحی ستون C در تیگو ۷ پرو با استفاده از المان‌های مشکی رنگ و شیشه لچکی، حالتی شناور به سقف (Floating Roof) داده است که تکنیکی رایج برای کاهش وزن بصری خودروهای کراس‌اوور محسوب می‌شود. از نظر ابعادی، لاماری ایما با طول ۴,۵۶۵ میلی‌متر اندکی کشیده‌تر از تیگو ۷ پرو با طول ۴,۵۰۰ میلی‌متر است، اما ارتفاع تیگو ۷ پرو بیشتر بوده که این موضوع مستقیماً بر فضای سر سرنشینان و البته مرکز ثقل خودرو تأثیرگذار است. تحلیل‌های طراحی نشان می‌دهد که لاماری به دنبال ایجاد هیجان بصری با استفاده از نسبت‌های اسپرت و کوپه-مانند است، در حالی که تیگو ۷ پرو بر ابهت، وقار و کاربردی بودن یک خودروی خانوادگی تمرکز کرده است.

تحلیل معماری پلتفرم و استحکام سازه

یکی از مهم‌ترین بخش‌های این مقایسه که معمولاً در بررسی‌های عمومی نادیده گرفته می‌شود، تحلیل پلتفرم‌های این دو خودرو است که شاکله اصلی رفتار دینامیکی آن‌ها را تشکیل می‌دهد. لاماری ایما بر روی پلتفرم جدید و ماژولار دانگ‌فنگ موسوم به EMA (Architecture Modular Architecture) توسعه یافته است. این پلتفرم که با همکاری مهندسان اروپایی طراحی شده، بر کاهش وزن مرده و افزایش استحکام پیچشی تمرکز دارد.

استفاده از فولادهای با مقاومت فوق‌بالا (Ultra-High Strength Steel) و بورون در ستون‌های A و B و همچنین رکاب‌ها، باعث شده است تا این خودرو در تست‌های تصادف سخت‌گیرانه C-NCAP نتایج درخشانی کسب کند و ایمنی غیرفعال بالایی داشته باشد. پلتفرم EMA به گونه‌ای طراحی شده که قابلیت نصب پیشرانه‌های هیبریدی و تمام الکتریکی را نیز دارد و این موضوع نشان‌دهنده آینده‌نگری دانگ‌فنگ در توسعه این محصول است. سیستم تعلیق عقب در این پلتفرم از نوع مولتی‌لینک مستقل با بازوهای کنترلی آلومینیومی در برخی اتصالات است که هدف آن کاهش وزن فنربندی نشده و بهبود فرمان‌پذیری و چسبندگی در پیچ‌ها است.

در سوی دیگر میدان، تیگو ۷ پرو بر روی پلتفرم نام‌آشنا و اثبات‌شده T1X سوار شده است. این پلتفرم که حاصل همکاری مشترک چری و جگوار لندرور است، یکی از موفق‌ترین و پرفروش‌ترین پلتفرم‌های چینی در بازارهای جهانی محسوب می‌شود. ویژگی بارز پلتفرم T1X، فضای کابین بهینه‌سازی شده آن است. مهندسان چری با مدیریت دقیق فاصله محوری ۲۶۷۰ میلی‌متری، توانسته‌اند فضای پای بسیار خوبی را برای سرنشینان عقب فراهم کنند که در کلاس خود کم‌نظیر است. اگرچه پلتفرم T1X نسبت به EMA کمی قدیمی‌تر محسوب می‌شود، اما بلوغ مهندسی آن باعث شده تا سواری نرم‌تر و راحت‌تری را ارائه دهد. سیستم تعلیق این خودرو نیز در جلو مک‌فرسون و در عقب مولتی‌لینک است، اما تنظیمات (Tuning) فنربندی و کمک‌فنرها در تیگو ۷ پرو کاملاً با لاماری متفاوت است. چری در تیگو ۷ پرو بر جذب ضربات، راحتی سواری و ایزولاسیون کابین از ناهمواری‌های جاده تمرکز کرده، در حالی که دانگ‌فنگ در لاماری ایما، سفتی نسبی سیستم تعلیق را برای پایداری در سرعت‌های بالا و انجام مانورهای ناگهانی پذیرفته است. این تفاوت بنیادین در فلسفه طراحی شاسی، تعیین‌کننده اصلی رفتار دینامیکی و شخصیت رانندگی دو خودرو در جاده‌های پرپیچ‌وخم است.

کالبدشکافی قوای محرکه

بخش پیشرانه جایی است که لاماری ایما برتری عددی و فنی خود را به وضوح به رخ می‌کشد. زیر کاپوت این خودرو، موتور ۱,۵ لیتری توربوشارژ تزریق مستقیم با کد 4A95TD قرار دارد. این پیشرانه در اصل متعلق به تکنولوژی کمپانی میتسوبیشی است که توسط شعبه شنیاگ میتسوبیشی (Shenyang Aerospace Mitsubishi) در چین تولید می‌شود. برخلاف تصور رایج، این موتور یک نسخه ارتقا یافته ساده نیست، بلکه یک بازمهندسی کامل با استفاده از توربوشارژرهای سینکرونیزه و سیستم مدیریت حرارتی پیشرفته است.

این نیروگاه کوچک قادر است قدرتی معادل ۱۹۵ اسب بخار و گشتاوری برابر با ۲۸۵ نیوتن‌متر تولید کند. چنین خروجی توانی از یک موتور ۱,۵ لیتری، نشان‌دهنده بوست بالای توربو و نسبت تراکم مهندسی شده است که آن را در زمره قوی‌ترین موتورهای ۱,۵ لیتری بازار قرار می‌دهد. دستیابی به ۱۹۵ اسب بخار در دور موتور ۵۶۰۰ و حفظ گشتاور حداکثری در بازه وسیع ۱۵۰۰ تا ۴۰۰۰ دور بر دقیقه، به لاماری شتابی قابل توجه و کشش عالی در دورهای میانی می‌بخشد. سیستم تزریق سوخت مستقیم (GDI) در این موتور با فشار ۳۵۰ بار عمل می‌کند که منجر به اتمیزه شدن بهتر سوخت و احتراق کامل‌تر می‌شود، هرچند باید توجه داشت که حساسیت آن به کیفیت بنزین و اکتان سوخت را نیز به شدت افزایش می‌دهد و نیازمند نگهداری دقیق‌تری است.

در مقابل، تیگو ۷ پرو از موتور ۱,۵ لیتری توربوشارژ با کد SQRE4T15C بهره می‌برد که از سری موتورهای Acteco چری است. این موتور حاصل همکاری عمیق چری با شرکت مهندسی AVL اتریش است و در طراحی آن بر دوام، کاهش اصطکاک داخلی و راندمان حرارتی تمرکز شده است. خروجی این موتور ۱۵۶ اسب بخار قدرت و ۲۳۰ نیوتن‌متر گشتاور است.

صبر کنید!

شاید در نگاه اول این اعداد در برابر لاماری رنگ‌باخته به نظر برسند و اختلاف حدود ۴۰ اسب بخاری محسوس باشد، اما نکته کلیدی در منحنی گشتاور خطی و قابلیت اطمینان اثبات‌شده این موتور نهفته است. موتور Acteco چری به گونه‌ای طراحی شده که استهلاک کمتری داشته باشد و حساسیت کمتری نسبت به بنزین‌های با اکتان پایین موجود در ایران نشان دهد که یک مزیت بزرگ برای مالکین محسوب می‌شود. توربوشارژر این موتور توسط شرکت هانی‌ول (Honeywell) تأمین می‌شود و لگ توربو (Turbo Lag) در آن به حداقل رسیده است تا رانندگی شهری روان‌تری را ارائه دهد. سیستم خنک‌کاری اینتزکولر در تیگو ۷ پرو از نوع آب-خنک (Water-cooled Intercooler) است که در ترافیک‌های سنگین و هوای گرم کارایی بهتری نسبت به اینترکولرهای هوا-خنک قدیمی دارد و دمای هوای ورودی به موتور را پایدار نگه می‌دارد.

گیربکس دوکلاچه تر مگنا یا CVT25 بوش

تفاوت بنیادین دیگر بین این دو رقیب که تأثیر مستقیمی بر تجربه رانندگی و شتاب‌گیری دارد، در سیستم انتقال قدرت آن‌ها نهفته است. لاماری ایما از یک گیربکس ۷ سرعته اتوماتیک دوکلاچه تر (Wet DCT) استفاده می‌کند. این گیربکس محصول شرکت معتبر مگنا (Magna) است که پیش از این گتراگ (Getrag) نامیده می‌شد و تأمین‌کننده گیربکس بسیاری از برندهای اروپایی مانند ب‌ام‌و، مرسدس بنز و رنو است.

استفاده از کلاچ‌های غوطه‌ور در روغن (Wet) باعث می‌شود تا مدیریت حرارتی گیربکس در ترافیک‌های سنگین بسیار بهتر از گیربکس‌های دوکلاچه خشک باشد و مشکل داغ کردن در سربالایی‌های پرترافیک تا حد زیادی مرتفع شود. تعویض دنده‌ها در لاماری ایما با سرعت و دقت بالایی انجام می‌شود و حس اسپورتی و ارتباط مستقیم بین پدال گاز و چرخ‌ها را به راننده منتقل می‌کند. الگوریتم تعویض دنده در حالت اسپرت به گونه‌ای تنظیم شده که دور موتور را تا حد ممکن بالا نگه می‌دارد تا توربوشارژر از مدار خارج نشود و آماده شتاب‌گیری باشد.

تیگو ۷ پرو اما مسیر متفاوتی را برگزیده و از گیربکس CVT نسل جدید چری با کد CVT25 استفاده می‌کند. این گیربکس که در سال ۲۰۲۱ به عنوان یکی از ۱۰ گیربکس برتر جهان در چین انتخاب شد، قابلیت شبیه‌سازی ۹ سرعت را در حالت تیپ‌ترونیک دارد. تسمه انتقال قدرت در این گیربکس توسط بوش (Bosch) آلمان تأمین می‌شود که تضمین‌کننده دوام بالا است و پمپ روغن آن از نوع پره متغیر است که راندمان انتقال قدرت را تا ۹۲,۵ درصد افزایش می‌دهد.

هدف اصلی استفاده از این گیربکس، کاهش مصرف سوخت و ارائه سواری کاملاً پیوسته، نرم و بدون ضربه است. شبیه‌سازی ۹ دنده در حالت دستی به راننده اجازه می‌دهد تا در سربالایی‌ها و سرازیری‌ها کنترل بهتری بر روی خودرو داشته باشد و از ترمز موتور استفاده کند، اما نباید انتظار هیجان و سرعت تعویض دنده گیربکس مگنای لاماری را از آن داشت. این گیربکس برای رانندگی آرام شهری و سفرهای طولانی جاده‌ای با کروز کنترل ایده‌آل است و نویز و لرزش کمتری را نسبت به گیربکس‌های DCT به کابین منتقل می‌کند. اما در شتاب‌گیری‌های ناگهانی رفتار لاستیکی (Rubber Band Effect) ذاتی گیربکس‌های CVT را اندکی بروز می‌دهد.

طراحی فضای داخلی و ارگونومی

ورود به کابین هر دو خودرو، پیشرفت چشمگیر و جهش کیفی خودروسازان چینی در طراحی داخلی را نمایان می‌کند. لاماری ایما با الگوبرداری آشکار از ترندهای روز طراحی به ویژه محصولات مرسدس بنز از دو نمایشگر پیوسته ۱۰,۲۵ اینچی برای کلاستر (صفحه کیلومتر) و سیستم اینفوتینمنت استفاده کرده است. دریچه‌های تهویه دایره‌ای شکل توربینی و کنسول مرکزی پهن و مرتفع که راننده و شاگرد را کاملاً از هم جدا می‌کند، حس نشستن در یک خودروی اسپرت لوکس را تداعی می‌کنند.

متریال استفاده شده در داشبورد ترکیبی از پلاستیک‌های نرم (Soft Touch) در قسمت‌های بالایی و تزئینات طرح فیبر کربن و قطعات دکوراتیو آلومینیوم برس‌خورده است. صندلی‌های لاماری ایما طراحی یکپارچه و اسپرت (Bucket Style) دارند که بدن را به خوبی در بر می‌گیرند و حمایت جانبی خوبی در پیچ‌ها ارائه می‌دهند. اما ممکن است برای افراد درشت‌اندام در مسافت‌های طولانی کمی تنگ احساس شوند. سیستم مولتی‌مدیا از رابط کاربری Future Link 4.0 دانگ‌فنگ بهره می‌برد که گرافیک جذابی دارد.

تیگو ۷ پرو در کابین خود فضایی مینیمال‌تر، افقی‌گرا و آرامش‌بخش را ارائه می‌دهد. نمایشگر مرکزی به صورت تبلت شناور طراحی شده و پنل کنترل تهویه مطبوع لمسی در پایین آن با دو کنترلر چرخشی فیزیکی قرار گرفته است که یادآور محصولات رنجرور و آئودی است. دسته دنده الکترونیکی (Shift by Wire) با طراحی اهرمی کوتاه، فضای کمتری را اشغال کرده و امکان ایجاد فضای خالی بزرگی را در زیر کنسول مرکزی برای قرار دادن کیف و لوازم فراهم کرده است که کاربردی بودن آن را افزایش می‌دهد.

متریال داخلی تیگو ۷ پرو شامل چرم مصنوعی با کیفیت و دوخت قرمز است که حس لوکس بودن را منتقل می‌کند. نورپردازی محیطی هوشمند ۶۴ رنگ در تیگو ۷ پرو، امکان شخصی‌سازی فضای کابین را فراهم می‌کند و هماهنگی آن با ریتم موسیقی یا حالت‌های رانندگی (Drive Modes)، جلوه بصری زیبایی در شب ایجاد می‌کند. یکی از برتری‌های تیگو ۷ پرو در بخش امکانات رفاهی، بهره‌مندی از سقف پانورامیک بسیار بزرگ با مساحت ۱,۱۳ متر مربع است که فضای کابین را بسیار دلبازتر و روشن‌تر نشان می‌دهد. همچنین عایق‌بندی صوتی (NVH) در تیگو ۷ پرو با استفاده از شیشه‌های ضخیم‌تر و مواد جاذب صدا در کف و درها، اندکی بهتر از لاماری به نظر می‌رسد و سکوت بیشتری را در کابین فراهم می‌کند.

سیستم‌های ایمنی و دستیار راننده

در بخش ایمنی، هر دو خودرو مجهز به پکیج‌های استاندارد پایداری نظیر ESP (برنامه پایداری الکترونیکی) نسل ۹,۳ ساخت بوش، سیستم کنترل کشش (TCS)، کنترل شروع حرکت در سربالایی (HAC) و کنترل سرعت در سرازیری (HDC) هستند. لاماری ایما به صورت استاندارد با ۶ کیسه هوا (جلو، جانبی و پرده‌ای) عرضه می‌شود. بدنه این خودرو با استفاده از تکنولوژی جوش لیزری پیشرفته و فولادهای گرم‌شکل‌دهی شده ساخته شده که مقاومت بالایی در برابر تغییر شکل کابین در ضربات شدید دارد. با این حال، یکی از انتقادات وارد بر نسخه‌های اولیه عرضه شده لاماری در ایران، کمبود برخی آپشن‌های ایمنی فعال یا رادارهای کمکی راننده (ADAS) نسبت به رقبای هم‌رده بود که البته در نسخه‌های فول‌آپشن جدیدتر تا حدودی با اضافه شدن رادارهای نقطه کور و تغییر لاین مورد بازنگری قرار گرفت، اما همچنان در برخی مدل‌ها کاستی‌هایی دیده می‌شود.

ایمنی تیگو ۷ پرو

تیگو ۷ پرو اما در زمینه آپشن‌های ایمنی فعال و رفاهی با دست پرتری وارد میدان شده است. دوربین ۳۶۰ درجه با کیفیت بالا و قابلیت نمایش سه بعدی، سنسورهای پارک دقیق جلو و عقب، و سیستم‌های هشداردهنده متنوع، رانندگی با این خودرو را در محیط‌های شهری شلوغ آسان‌تر و ایمن‌تر کرده‌اند. شاسی T1X چری دارای نقاط شکست برنامه‌ریزی شده (Crumple Zones) مهندسی شده است که انرژی تصادف را به طور مؤثر جذب و مستهلک می‌کند تا به کابین سرنشینان منتقل نشود. ترمزهای هر دو خودرو دیسکی خنک‌شونده در جلو و دیسکی ساده در عقب هستند. اما کالیبراسیون سیستم ترمز در تیگو ۷ پرو خطی‌تر و نرم‌تر است و حس اطمینان بیشتری را به راننده می‌دهد، در حالی که ترمزهای لاماری واکنش‌های تیزتر و ناگهانی‌تری دارند که نیازمند عادت کردن راننده به پدال است تا ترمزگیری‌های نرمی داشته باشد. وجود سیستم اتوهلد (Auto Hold) و ترمز پارک برقی در هر دو مدل، راحتی رانندگی در ترافیک را تضمین می‌کند.

جمع‌بندی نهایی و استراتژی خرید

انتخاب میان لاماری ایما و تیگو ۷ پرو، بیش از آنکه انتخابی میان دو خودرو باشد، انتخابی میان دو سبک زندگی و دو فلسفه متفاوت در رانندگی است. لاماری ایما (Forthing T5 EVO) با تکیه بر پیشرانه قدرتمند ۱۹۵ اسب بخاری میتسوبیشی، گیربکس دوکلاچه سریع مگنا و طراحی ظاهری جسورانه و خشن، خودرویی است که برای رانندگی تهاجمی، جلب توجه و لذت بردن از شتاب طراحی شده است. این خودرو مناسب افرادی است که اولویت اصلی آن‌ها شتاب، هندلینگ اسپرت و طراحی متمایز است و حاضرند سفتی سیستم تعلیق و حساسیت بیشتر پیشرانه GDI به کیفیت سوخت و نیاز به بنزین سوپر یا اکتان بوستر را بپذیرند. پلتفرم EMA دانگ‌فنگ پایه‌ای مستحکم برای رانندگی‌های پرفشار فراهم می‌کند و حس یک خودروی مدرن، چابک و اروپایی‌پسند را منتقل می‌سازد.

در سوی مقابل، تیگو ۷ پرو با پیشرانه ۱۵۶ اسب بخاری و گیربکس CVT25، نمادی از تعادل، بلوغ و پختگی در محصولات چری است. این خودرو با اولویت قرار دادن راحتی سرنشینان، استهلاک کمتر قطعات فنی و امکانات رفاهی بیشتر، گزینه‌ای بسیار منطقی و کم‌ریسک برای استفاده‌های خانوادگی و روزمره محسوب می‌شود. پلتفرم T1X و موتور سری Acteco امتحان خود را در شرایط آب و هوایی و سوختی ایران پس داده‌اند و شبکه خدمات پس از فروش گسترده‌تر مدیران خودرو نیز یک برگ برنده مهم برای این مدل در بلندمدت محسوب می‌شود. اگر به دنبال آرامش در رانندگی، کابین بیصدا، سواری نرم و آپشن‌های لوکس هستید، تیگو ۷ پرو انتخاب برتر شماست. اما اگر آدرنالین و تمایز را جستجو می‌کنید و حاضرید هزینه نگهداری دقیق‌تر یک موتور های-تک (High-Tech) را بپردازید، لاماری ایما بدون شک پادشاه جذاب این قلمرو خواهد بود.

نویسنده: امین نقی زاده