فولکسواگن در یکی از حساسترین مقاطع تاریخ خود با موجی از تصمیمهای سخت، از کاهش نیرو تا بازآرایی کارخانهها، روبهرو است.
فولکسواگن این روزها با فشاری کمسابقه در ساختار مالی و تولیدی خود دستوپنجه نرم میکند. انتقال تولید گلف به مکزیک از سال ۲۰۲۷، آن هم برای مهمترین محصول این خودروساز، نشانهای روشن از عمق چالشهای فعلی به شمار میآید. مدیریت گروه برای مهار هزینهها، مسیر کاهش تنوع محصولات، محدودسازی آپشنها و افت تیراژ سالانه را در پیش دارد؛ مسیری که از یک بازتنظیم ساده فراتر میرود و به یک بازآرایی بنیادین شباهت دارد.
احتمال تعدیل ۱۰۰ هزار نیروی انسانی
در حالی که فولکسواگن پیشتر برنامه کاهش ۵۰ هزار شغل را در برندهای مختلف خود دنبال میکرد، حالا گزارشهای رسانههای آلمانی و خبرگزاری رویترز از سناریویی بسیار سنگینتر پرده برمیدارند. بر اساس این روایتها، مدیران ارشد شرکت احتمال حذف ۵۰ هزار موقعیت شغلی دیگر را نیز روی میز گذاشتهاند؛ موضوعی که مجموع تعدیل نیرو را تا سطح ۱۰۰ هزار نفر بالا میبرد. هرچند شرکت هنوز موضعی قطعی درباره این خبر اعلام نکرده، اما محتوای یادداشت داخلی منتسب به مدیران، فضای نگرانکنندهای را ترسیم میکند.
چهار کارخانه در هالهای از ابهام
نگرانی اصلی فقط به نیروی انسانی محدود نیست. در متن یادداشت داخلی، آینده چهار کارخانه مهم آلمان نیز با ابهام جدی همراه است. امندن، هانوفر، تسویکاو و نکارسولم از جمله سایتهایی هستند که برای دهه ۲۰۳۰ هنوز چشمانداز رقابتی روشنی ندارند. این موضوع برای برندی در ابعاد فولکسواگن، تنها یک هشدار مدیریتی نیست؛ بلکه نشانهای از احتمال تغییرات عمیق در نقشه تولید اروپا به حساب میآید.
هر کارخانه چه نقشی در سبد تولید دارد؟
کارخانه امندن نقش مهمی در تولید مدلهای برقی مانند ID.4 و ID.7 ایفا میکند. هانوفر نیز محل مونتاژ محصولاتی چون ID. Buzz، ترنسپورتر و مولتیون است. در تسویکاو، چند مدل کلیدی برقی از برند فولکسواگن و همچنین محصولاتی از آئودی و کوپرا روی خط تولید قرار دارند. نکارسولم هم برای آئودی اهمیت بالایی دارد و مدلهایی مانند A5، A6، A8 و E-Tron GT در آنجا تولید میشوند. به همین دلیل، هر تصمیم درباره این مراکز، اثر مستقیمی بر زنجیره تأمین، اشتغال و جایگاه صنعتی گروه در اروپا خواهد داشت.
راهکارهای نجات؛ از همکاری با چین تا صنعت دفاعی
برای دور ماندن از تعطیلی کارخانهها، گزینههای متفاوتی مطرح است. برخی گزارشها از احتمال مونتاژ خودروهای چینی در سایتهای کمکار فولکسواگن خبر میدهند. در کنار آن، ایده همکاری با شرکایی از صنعت دفاعی نیز مطرح شده است. این سناریوها نشان میدهد مدیران گروه برای حفظ ظرفیتهای موجود، فقط به الگوی سنتی خودروسازی اکتفا نمیکنند و به دنبال مسیرهای جایگزین برای استفاده اقتصادی از زیرساختها هستند.
سابقه تعطیلی کارخانهها نگرانیها را بیشتر میکند
فضای نگرانی زمانی پررنگتر میشود که سابقه تعطیلی دو کارخانه در سال ۲۰۲۵ را نیز کنار این خبرها بگذاریم. سایت بروکسل، محل تولید Q8 E-Tron، و کارخانه درسدن، محل تولید ID.3، پیشتر از مدار فعالیت خارج شدند. همین سابقه، شایعات اخیر را از سطح گمانهزنی ساده بالاتر میبرد و احتمال اجرای تصمیمهای مشابه در آینده را جدیتر جلوه میدهد.
اعتراف مدیرعامل به شکاف هزینهای
اولیور بلوم، مدیرعامل گروه فولکسواگن، در ارزیابیهای داخلی به یک نکته کلیدی اشاره دارد: هزینههای این شرکت حدود ۲۰ درصد بالاتر از خودروسازان هماندازه است. همین فاصله، رقابتپذیری برند را زیر سؤال میبرد و نیاز به اصلاحات سریع را پررنگ میکند. بلوم در اظهارات عمومی خود نیز بر کاهش پیچیدگی، تمرکز بر فناوریهای هدفمند، هماهنگی بیشتر میان محصول و بازارهای منطقهای، حذف ظرفیت مازاد و سبکسازی ساختار سازمانی تأکید دارد.
چین؛ گره اصلی بحران فولکسواگن
با وجود تمام فشارها، مهمترین نقطه ضعف فولکسواگن در بازار چین دیده میشود. تقاضا برای محصولات این گروه در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ افتی نزدیک به ۲۶ درصد را تجربه کرد؛ عددی که زنگ خطر را با صدایی بلند به صدا درآورد. سلیقه مشتریان چینی حالا بیش از گذشته به سمت خودروهای بومی با قیمت پایینتر و امکانات بیشتر متمایل است. همین تغییر رفتار، جایگاه سنتی فولکسواگن را در یکی از حیاتیترین بازارهای جهان متزلزل کرده است.
آیا فولکسواگن از این بحران عبور میکند؟
با وجود این فضای سنگین، هنوز نمیتوان آینده فولکسواگن را تیره و بسته دانست. این گروه در اروپا همچنان نفوذ بالایی دارد و برندهایی مانند فولکسواگن و اشکودا در صدر جدول فروش دیده میشوند. در آمریکای جنوبی نیز روند فروش با رشد همراه بوده است. با این حال، عبور از بحران فعلی تنها در صورتی ممکن خواهد بود که مدیران گروه با تصمیمهای دقیق، سریع و واقعبینانه، فاصله هزینهای را کاهش دهند و جایگاه برند را در بازارهای کلیدی دوباره احیا کنند.
