خداحافظی باشکوه بوگاتی با پیشرانه هشت لیتری چهار توربو در آخرین نسخه از مدل میسترال، ورق جدیدی در تاریخ خودروسازی جهان باز کرد.
سال ۲۰۲۶ جایگاه ویژه‌ای در تاریخ خودروسازی ایفا می‌کند. بوگاتی علاوه بر جدایی از گروه فولکس‌واگن، تصمیم به توقف تولید پیشرانه نمادین و چهار توربوی هشت لیتری خود اتخاذ کرد. این موتور که از سال ۲۰۰۵ میلادی و با ورود مدل ویرون، قلب تپنده محصولات مولشایم به شمار می‌آمد، اکنون به نقطه پایان راه رسید. مدل میسترال با شماره نود و نه، مهر تأییدی بر عمر این پیشرانه قدرتمند زد تا مسیر برای ورود موتورهای V16 باز شود. این پیشرانه علاوه بر میسترال، در پروژه بولاید نیز حضوری درخشان داشت و تولید تمام چهل دستگاه آن نیز تا نوامبر ۲۰۲۵ پایان یافت.
میسترال؛ آخرین در نوع خود
آخرین نسخه از این رودستر بی‌نظیر با نام «آخرین در نوع خود» و رنگ‌آمیزی خاص مرواریدی و درخشان از خط تولید بیرون آمد. مشتریان وفادار بوگاتی با بهره‌گیری از قابلیت‌های شخصی‌سازی، جزئیات داخلی خودرو را به سلیقه خود طراحی کردند. استفاده از چرم مگنولیا و تریم‌های فیبر کربن خاکستری در کابین، هویت بصری یگانه‌ای به این اثر هنری بخشید. امضای اتوره بوگاتی بر روی تکیه‌گاه سر و آستانه درب‌ها، نمادی از اصالت و شکوه این ابرخودرو محسوب می‌شود. هر یک از این نود و نه دستگاه، هویتی منحصر‌به‌فرد داشت و به مثابه یک اثر هنری در دنیای خودروهای خاص شناخته می‌شود.
استانداردهای سخت‌گیرانه برای وداع نهایی
پیش از تحویل کلید به مالک نهایی، این ابرخودرو ۴۰۰ کیلومتر تست جاده‌ای را پشت سر گذاشت. رانندگان آزمایشی بوگاتی در فرودگاه کولمار فرانسه، سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت را با این هیولای رودستر تجربه کردند تا از سلامت فنی و کیفیت بی‌نقص آن اطمینان حاصل کنند. دقت در انتخاب رانندگان خبره و تمرکز بر استانداردهای دقیق، ضامن بقای نام بوگاتی به عنوان پیشروترین سازنده خودروهای سوپراسپرت در جهان به شمار می‌آید. این آزمون‌های دشوار پایان‌بخش مسیری بود که سال‌ها پیش با معرفی مدل ویرون آغاز و اکنون با میسترال به اوج خود رسید.
