رنو با همکاری شرکت دفاعی جان کوکریل بلژیک، کانسپت نظامی Forefront را معرفی می‌کند؛ یک خودروی تمام‌برقی و بدون سرنشین با قابلیت حرکت چهارچرخ محرک و هدایت از راه دور!

رنو، خودروساز فرانسوی که نام آن بیشتر با هاچ‌بک‌های اقتصادی، کراس‌اوورها و خودروهای برقی شهری پیوند خورده است، حالا قصد دارد توان مهندسی خود را در حوزه‌ای کاملاً متفاوت به نمایش بگذارد. این شرکت با همکاری جان کوکریل (John Cockerill)، مجموعه فعال در صنایع دفاعی بلژیک، روی توسعه یک خودروی نظامی بدون سرنشین با نام Forefront کار می‌کند.

این پروژه نشان‌دهنده ورود رنو به حوزه خودروهای زمینی نظامی و سامانه‌های حمل‌ونقل بدون سرنشین است. Forefront برخلاف خودروهای نظامی متعارف، برای حضور در مناطق پرخطر بدون نیاز به راننده طراحی شده است. چنین رویکردی می‌تواند خطر حضور نیروی انسانی در مأموریت‌های دشوار و عملیاتی را کاهش دهد.

هدف اصلی این پروژه، توسعه یک سکوی متحرک چندمنظوره است که قابلیت انجام مأموریت‌های نظامی و غیرنظامی را داشته باشد. استفاده از قوای محرکه برقی، سامانه هدایت از راه دور و قابلیت حرکت خودران، سه ویژگی مهم این محصول مفهومی به شمار می‌روند.

مشخصات فنی رنو Forefront؛ خودرویی برقی با قابلیت افزایش برد

در بخش فنی، رنو و جان کوکریل از ترکیب دو موتور الکتریکی برای به حرکت درآوردن Forefront استفاده می‌کنند. این مجموعه نیروی مورد نیاز سامانه چهارچرخ محرک را تأمین می‌کند تا خودرو بتواند در مسیرهای دشوار و سطوح ناهموار حرکت کند.

یکی از ویژگی‌های جالب این محصول، استفاده از سامانه فرمان‌پذیری چرخ‌های عقب است. این فناوری به خودرو اجازه می‌دهد در فضاهای محدود، مسیرهای باریک و محیط‌های عملیاتی پیچیده با چابکی بیشتری تغییر جهت دهد. چنین قابلیتی برای یک خودروی نظامی بدون سرنشین اهمیت زیادی دارد؛ زیرا مأموریت‌های آن ممکن است در محیط‌هایی با فضای مانور محدود انجام شوند.

رنو برای این کانسپت برد حرکتی حدود ۴۰۰ کیلومتر را با یک بار شارژ اعلام می‌کند. البته این رقم بر اساس اطلاعات اولیه سازنده مطرح شده و هنوز جزئیات شرایط آزمایش و استاندارد اندازه‌گیری آن مشخص نیست.

نکته مهم دیگر، امکان نصب یک موتور احتراق داخلی به‌عنوان سامانه افزایش‌دهنده برد (Range Extender) است. این راهکار به Forefront اجازه می‌دهد در مأموریت‌هایی که دسترسی به زیرساخت شارژ محدود است، با استفاده از مولد احتراقی، انرژی الکتریکی مورد نیاز باتری‌ها را تأمین کند.

ظرفیت حمل بار این خودرو نیز به حداکثر یک هزار کیلوگرم می‌رسد. این میزان ظرفیت، امکان جابه‌جایی تجهیزات، محموله‌های لجستیکی و ابزارهای مورد نیاز عملیات را فراهم می‌کند.

حرکت بی‌صدا؛ مزیت مهم قوای محرکه الکتریکی در عملیات نظامی

یکی از مهم‌ترین دلایل استفاده از پیشرانه برقی در خودروهای نظامی بدون سرنشین، کاهش صدای حرکتی است. موتورهای الکتریکی در مقایسه با پیشرانه‌های احتراق داخلی، صدای بسیار کمتری تولید می‌کنند و همین ویژگی می‌تواند در برخی مأموریت‌های نظامی اهمیت راهبردی داشته باشد.

حرکت کم‌صدا به نیروهای عملیاتی امکان می‌دهد تجهیزات و محموله‌ها را با آلودگی صوتی کمتری جابه‌جا کنند. این ویژگی در مأموریت‌های شناسایی، مراقبت و عملیات در محیط‌های حساس اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

البته پیشرانه الکتریکی تنها مزیت Forefront نیست. حذف راننده از کابین نیز به طراحان اجازه می‌دهد ساختار خودرو را با تمرکز بیشتری بر حمل تجهیزات، ظرفیت بار و سامانه‌های کنترلی شکل دهند. در چنین پلتفرمی، اولویت اصلی به‌جای آسایش سرنشینان، عملکرد عملیاتی و قابلیت اطمینان تجهیزات خواهد بود.

Forefront فقط یک خودروی نظامی نیست

با وجود ماهیت دفاعی این پروژه، رنو و جان کوکریل کاربردهای گسترده‌تری برای محصول خود در نظر دارند. این سکوی متحرک می‌تواند در حوزه‌های مختلف نظامی، امدادی و صنعتی فعالیت کند.

در بخش نظامی، مأموریت‌هایی مانند پشتیبانی لجستیکی، جمع‌آوری اطلاعات، شناسایی و مراقبت، مقابله با پهپادها، پشتیبانی آتش و تخلیه نیروها از مناطق خطرناک در فهرست کاربردهای احتمالی Forefront قرار دارند.

در حوزه غیرنظامی نیز این خودرو ظرفیت حضور در عملیات امدادونجات، مدیریت بحران، حفاظت شهری و فعالیت‌های صنعتی پرخطر را دارد. برای مثال، در آتش‌سوزی‌های گسترده، تأسیسات صنعتی آسیب‌دیده یا مناطقی که ورود نیروهای امدادی به آن‌ها خطرناک است، استفاده از یک وسیله نقلیه بدون سرنشین می‌تواند به کاهش خطر برای نیروهای انسانی کمک کند.

توانایی حمل بار یک‌تنی نیز در این زمینه اهمیت دارد؛ زیرا خودرو می‌تواند تجهیزات امدادی، ابزارهای تخصصی و محموله‌های ضروری را به نقاطی منتقل کند که دسترسی به آن‌ها دشوار است.

رانندگی خودران و کنترل از راه دور؛ دو قابلیت کلیدی

Forefront برای فعالیت به حضور راننده در کابین نیاز ندارد و اپراتورها می‌توانند آن را از راه دور هدایت کنند. در کنار این قابلیت، پشتیبانی از فناوری رانندگی خودران نیز در ساختار این پلتفرم پیش‌بینی شده است.

ترکیب کنترل از راه دور و فناوری خودران، انعطاف‌پذیری بیشتری در اجرای مأموریت‌ها ایجاد می‌کند. اپراتور می‌تواند در شرایط ضروری کنترل مستقیم خودرو را در اختیار داشته باشد و در موقعیت‌های مناسب، بخشی از وظایف حرکتی را به سامانه‌های خودکار واگذار کند.

البته رنو تاکنون جزئیات فنی مربوط به سطح خودران بودن این محصول، حسگرهای مورد استفاده، سامانه ارتباطی و توانایی عملکرد مستقل آن در شرایط پیچیده را منتشر نکرده است. بنابراین نمی‌توان قابلیت‌های آن را با خودروهای خودران پیشرفته تجاری یکسان دانست.

نیروهای مسلح فرانسه نیز در روند توسعه این پروژه مشارکت داشته‌اند. طبق اطلاعات منتشرشده، Forefront طی هفته‌های آینده در چندین رزمایش و برنامه آزمایشی حضور خواهد یافت. این آزمایش‌ها فرصتی برای ارزیابی عملکرد خودرو در شرایط واقعی و دریافت بازخورد از کاربران نظامی فراهم می‌کنند.

خودروسازان بزرگ جهان به سمت صنعت دفاعی حرکت می‌کنند

ورود رنو به حوزه خودروهای نظامی بدون سرنشین، بخشی از روند گسترده‌تر همکاری خودروسازان با صنایع دفاعی است. افزایش تقاضا برای تجهیزات نظامی، خودروهای تاکتیکی و سامانه‌های زمینی خودکار باعث شده است شرکت‌های خودروسازی بیش از گذشته به ظرفیت‌های این بازار توجه کنند.

مرسدس‌بنز یکی از نمونه‌های شناخته‌شده در این زمینه است. نسخه‌های نظامی مرسدس G کلاس سال‌ها در بازار حضور دارند و بخش خودروهای تجاری دایملر نیز فعالیت گسترده‌ای در این حوزه دنبال می‌کند.

شرکت Daimler Truck با ایجاد برند تخصصی Daimler Truck Defence، فعالیت‌های دفاعی خود را در قالب یک مجموعه مستقل جهانی سامان داده است. این شرکت هدف درآمدی یک میلیارد یورویی از بازار دفاعی تا سال ۲۰۲۸ را دنبال می‌کند.

محصولات نظامی مبتنی بر خانواده‌های Unimog، Zetros، Atego، Actros و Arocs بخشی از سبد این مجموعه هستند. این خودروها برای مأموریت‌های حمل‌ونقل، پشتیبانی و عملیات در شرایط دشوار کاربرد دارند.

فولکس‌واگن نیز سابقه طولانی در تأمین خودروهای مورد استفاده نیروهای نظامی دارد. پیکاپ Amarok و ون Crafter از جمله پلتفرم‌هایی هستند که امکان توسعه نسخه‌های تخصصی بر پایه آن‌ها وجود دارد.

کارخانه فولکس‌واگن در مسیر تولید تجهیزات دفاعی

یکی از تحولات جالب در صنعت خودروی آلمان، تغییر کاربری احتمالی کارخانه اوسنابروک فولکس‌واگن است. این مجموعه که تولید نسخه روباز T-Roc Cabriolet در آن تا سال ۲۰۲۷ ادامه خواهد داشت، ممکن است در آینده به مرکز تولید تجهیزات امنیتی و دفاعی تبدیل شود.

فولکس‌واگن درباره فروش این کارخانه با سرمایه‌گذار Aurelius Capital و ایالت نیدرزاکسن آلمان به توافق اولیه رسیده است. بر اساس برنامه مطرح‌شده، یکی از پروژه‌های ابتدایی این مجموعه به همکاری با شرکت اسرائیلی Rafael Advanced Defense Systems مربوط می‌شود.

هدف این همکاری، تولید قطعات مورد نیاز سامانه‌های پدافند هوایی است. چنین تغییری نشان می‌دهد که ظرفیت کارخانه‌های خودروسازی، به‌ویژه در حوزه تولید انبوه، مهندسی مکانیک و زنجیره تأمین، می‌تواند در صنایع دفاعی نیز کاربرد داشته باشد.

فورد و لندرور؛ رقابت برای ورود به بازار خودروهای نظامی

فورد نیز به دنبال توسعه حضور خود در بازار دفاعی است. این خودروساز آمریکایی وانت‌های Ranger و سری F را به‌عنوان پلتفرم‌هایی مناسب برای کاربردهای نظامی معرفی می‌کند.

فورد با همکاری General Dynamics Land Systems UK و شرکت Ricardo برای دستیابی به یک قرارداد ارتش بریتانیا رقابت می‌کند. در ایالات متحده نیز ارتش این کشور سه نمونه آزمایشی مبتنی بر خانواده Super Duty را ارزیابی می‌کند.

در همین حال، جگوار لندرور با راه‌اندازی بخش تخصصی Defender Defence برنامه جدی‌تری برای حضور در بازار نظامی دارد. محصول جدید این مجموعه با نام Wolf Series II برای رقابت بر سر یک قرارداد وزارت دفاع بریتانیا در نظر گرفته شده است. کشورهای عضو ناتو نیز از جمله مشتریان هدف این بخش هستند.

جنرال موتورز هم از طریق شرکت GM Defense در این بازار فعالیت می‌کند. یکی از محصولات شاخص این مجموعه، خودروی Infantry Squad Vehicle یا ISV است که برای ارتش آمریکا توسعه یافت و ساختار فنی شورولت Colorado ZR2 مبنای طراحی آن قرار دارد.

آینده خودروهای نظامی؛ از راننده انسانی تا سکوهای بدون سرنشین

افزایش بودجه‌های دفاعی در کشورهای مختلف، فرصت اقتصادی تازه‌ای برای خودروسازان و شرکت‌های فعال در حوزه فناوری ایجاد کرده است. در این میان، توسعه خودروهای زمینی بدون سرنشین می‌تواند یکی از مهم‌ترین مسیرهای تحول صنعت دفاعی طی سال‌های آینده باشد.

خودروسازان از تجربه گسترده‌ای در طراحی شاسی، توسعه سامانه‌های انتقال قدرت، تولید انبوه، مدیریت انرژی و ساخت تجهیزات الکترونیکی برخوردارند. انتقال این دانش به حوزه نظامی می‌تواند روند توسعه خودروهای تاکتیکی و رباتیک را سرعت ببخشد.

کانسپت Renault Forefront نیز نمونه‌ای از همین رویکرد است. این پروژه هنوز در مرحله توسعه و آزمایش قرار دارد و رنو و جان کوکریل برنامه قطعی برای تولید انبوه یا زمان ورود آن به خدمت اعلام نکرده‌اند.

با این حال، ترکیب قوای محرکه تمام‌برقی، برد ۴۰۰ کیلومتری، ظرفیت حمل بار یک‌تنی، فرمان‌پذیری چرخ‌های عقب و قابلیت کنترل بدون راننده، Forefront را به یکی از پروژه‌های قابل توجه در حوزه خودروهای زمینی نظامی تبدیل می‌کند.

ورود رنو به این عرصه بیش از آنکه به معنای عرضه یک شاسی‌بلند نظامی در نمایندگی‌های این شرکت باشد، نشان‌دهنده تغییر جهت بخشی از توان صنعتی خودروسازان به سمت بازار رو به رشد تجهیزات دفاعی است؛ بازاری که احتمالاً در سال‌های آینده سهم بیشتری از ظرفیت مهندسی و تولید شرکت‌های بزرگ خودروسازی را به خود اختصاص خواهد داد.