مک لارن از قدرتمندترین سوپر اسپرت تاریخ خود با قدرت ۱۲۵۸ اسب بخار رونمایی کرد. محصولی که W1 نام دارد و راه F1 افسانه‌ای را ادامه خواهد داد.

در سال ۱۹۹۲ مک لارن F1 استانداردهایی را برای همه ابرخودروهای جهان به وجود آورد. سپس در سال ۲۰۲۱ شاهد تحول صنعت ساخت خودروهای قدرتمند با معرفی اولین ابرخودروی هیبریدی مک لارن یعنی مدل P1 بودیم. اکنون پس از ۳۰ سال از عرضه F1 اصلی، مک لازن با قویترین خودروی جاده‌ای تاریخ خود استانداردهای جدیدی ایجاد می‌کند. مک لارن W1 یک خودروی معمولی نیست.

مشخصات فنی مک لارن W1

در این محصول از موتور V8 توئین توربوشارژ جدید و چهار لیتری همراه با سیستم هیبریدی استفاده می‌شود. پیشرانه در مجموع قادر به تولید قدرتی معادل با ۱۲۵۸ اسب بخار به همراه گشتاوری ۱۳۳۹ نیوتن متری است. شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت مک لارن W1 نیز حدود ۲,۷ ثانیه خواهد بود. حداکثر سرعت محدود الکترونیکی نیز همچون P1 معادل ۳۵۰ کیلومتر در ساعت است.

موتور W1 چیست؟

در مک لارن دبلیو ۱ از موتوری جدید به نام MPH-8 استفاده می‌شود. این پیشرانه به تنهایی ۹۱۶ اسب بخار قدرت دارد. در واقع شاهد بالاترین توان تولیدی در بین تمام موتورهای مک لارن هستیم. یعنی ۲۳۰ اسب بخار قدرت به ازای هر یک لیتر تولید می‌شود. بلوک سبک وزن، سوپاپ مستحکم و پوشش پلاسما بر روی سوراخ‌های سیلندر امکان رسیدن به دور ۹۲۰۰ دور در دقیقه را فراهم می‌کند. توئین توربوشارژ نیز در دور ۲۵۰۰ دور در دقیقه فعال می‌شود.

سیستم هیبریدی مک لارن دبلیو ۱ چیست؟

در این ابرخودروی جدید شاهد استفاده از سیستم E-Module متشکل از یک موتور الکتریکی شار شعاعی، واحد کنترل موتور و بسته باتری ۱,۴ کیلووات ساعتی هستیم. این پیشرانه ۳۴۲ اسب بخار خروجی اضافی را در کنار موتور احتراقی ایجاد می‌کند. همچنین مک لارن W1 قادر به پیمایش ۲,۵ کیلومتر مسافت به شکل کاملاً برقی خواهد بود. اما وزن سیستم مزبور تنها ۱۹ کیلوگرم است. بنابراین وزن تمام اجزای هیبریدی نسبت به مدل P1 حدود ۸۸,۲ درصد کمتر خواد بود. این خودرو ۱,۳۹۸ کیلوگرم وزن دارد. این یعنی W۱ تنها ۴ کیلوگرم از P1 سنگین‌تر است.

گیربکس و سیستم تعلیق W1

نیرو به شکل انحصاری توسط یک دیفرانسیل الکتریکی به محور عقب منتقل می‌شود. این وظیفه بر عهده گیربکسی هشت سرعت اتوماتیک همراه با دنده عقب الکترونیکی است. برای ساخت این خودرو از شاسی مونوکوک جدید مک لارن به نام Aerocell استفاده می‌شود. درها از نوع Anhedral بوده و صندلی‌های یکپارچه Aeorcell به کاهش فاصله محوری کمک کرده‌اند. اما درهای مزبور میزان جریان خوا بر روی گیلگیرهای جلو را بهبود می‌بخشند.

مک لارن ۳۵۰ ساعت ابرخودروی جدید خود را در تونل باد قرار داد و بیش از ۵ هزار نقطه آن را آزمایش نمود. این کار برای اطمینان از ساخت مک لارن W1 در آیرودینامیکی‌ترین شکل ممکن انجام شد. ضمن اینکه در این خودرو شاهد استفاده از بال عقب Active Long Tail با الهام از F1 GTR در سال ۱۹۹۷ هستیم. این قطعه کشش را بهبود می‌بخشد و نیروی رو به پایین بیشتری ایجاد خواهد کرد. مک لارن می‌گوید که این خودرو قابلیت تغییر شکل دارد. یعنی با ایجاد یک انحراف بر روی سقف، هوای تازه به سمت موتور حرکت می‌کند. در این حالت بال‌های جلو و عقب نیروی رو به پایینی قابل توجهی در حالت مسابقه ایجاد می‌کنند.

سایر قابلیت‌های W1

نسخه سوم سیستم ضد لغزش بدنه Race Active Chassis Control، سه حالت رانندگی مسابقه، کامفورت و اسپرت، کالیپرهای شش پیستونی فورج جلو، کالیپرهای چهار پیستونی عقب با دیسک‌های سرامیک کربنی، لاستیک‌های پیرلی P Zero Trofeo RS به شکل استاندارد، قابلیت سفارش تایرهای P Zero R و P Zero Winter 2، نمایشگر ۸ اینچی سازگار با اندروید اتو و اپل کارپلی و… نیز از جمله قابلیت‌های این خودروی ۲,۱ میلیون دلاری جذاب هستند. خودرویی که تنها ۳۹۹ دستگاه از آن ساخته خواهد شد.