اگر به چراغ‌های عقب خودروها دقت کنید، یک تفاوت جالب میان محصولات مختلف به چشم می‌آید. چراغ ترمز تقریباً همیشه قرمز است، اما چراغ راهنما در برخی خودروها زرد یا کهربایی و در بعضی مدل‌ها قرمز دیده می‌شود.

این تفاوت اتفاقی نیست. رنگ چراغ‌های خودرو بخشی از یک زبان بصری برای ارتباط میان خودروها و رانندگان است؛ زبانی که هدف آن انتقال سریع اطلاعاتی مانند توقف، کاهش سرعت یا تغییر مسیر است.

با این حال، قوانین تمام کشورها یکسان نیستند. برای مثال، مقررات فدرال آمریکا استفاده از چراغ راهنمای عقب قرمز یا زرد را مجاز می‌داند. همین موضوع باعث شده خودروهایی با دو نوع آرایش متفاوت چراغ در خیابان‌های آمریکا تردد کنند.

چرا چراغ ترمز خودرو قرمز است؟

رنگ قرمز در بسیاری از نقاط جهان با خطر، هشدار و توقف ارتباط دارد. این ارتباط ذهنی باعث شده قرمز به یکی از شناخته‌شده‌ترین رنگ‌ها برای اعلام توقف وسایل نقلیه تبدیل شود.

در آمریکا، استاندارد FMVSS 108 برای چراغ‌های خودرو مجموعه مشخصی از الزامات را تعیین می‌کند. بر اساس این استاندارد، چراغ‌های ترمز عقب باید قرمز باشند. چراغ‌های موقعیت عقب نیز در محدوده استاندارد، قرمز هستند.

دلیل چنین رویکردی را می‌توان در ایجاد یک پیام بصری ثابت جست‌وجو کرد. راننده‌ای که از پشت به یک خودرو نزدیک می‌شود، با مشاهده چراغ قرمز متوجه حضور خودرو در مسیر خود خواهد شد و افزایش شدت نور چراغ ترمز، پیام کاهش سرعت یا توقف را منتقل می‌کند.

چراغ ترمز سوم که معمولاً در قسمت بالایی شیشه عقب یا روی در صندوق قرار دارد نیز از همین منطق پیروی می‌کند. این چراغ در خودروهای مجهز به آن، قرمز است تا پیام ترمزگیری از ارتفاع بیشتری در میدان دید راننده پشت سر قرار گیرد.

بنابراین قرمز بودن چراغ ترمز تنها یک انتخاب زیبایی‌شناختی نیست؛ این رنگ بخشی از یک سیستم ارتباطی استاندارد میان خودروها است.

چراغ راهنما چه پیام متفاوتی دارد؟

چراغ ترمز به راننده پشت سر می‌گوید خودرو در حال کاهش سرعت یا توقف است، اما راهنما اطلاعات دیگری ارائه می‌دهد.

روشن شدن راهنما یعنی راننده قصد تغییر مسیر، گردش یا ورود به مسیر دیگری را دارد. در نتیجه، هرچه این پیام از چراغ ترمز قابل تشخیص‌تر باشد، احتمال برداشت اشتباه نیز کاهش پیدا می‌کند.

اینجاست که رنگ زرد یا کهربایی اهمیت پیدا می‌کند.

وقتی یک چراغ کهربایی در میان چراغ‌های قرمز عقب شروع به چشمک زدن می‌کند، از نظر بصری با چراغ ترمز تفاوت دارد. راننده پشت سر می‌تواند این تغییر رنگ را به عنوان یک پیام مستقل تشخیص دهد.

به زبان ساده، ترکیب «قرمز برای توقف» و «کهربایی برای تغییر مسیر» یک تفکیک بصری ایجاد می‌کند.

چرا چراغ راهنمای عقب در آمریکا همیشه زرد نیست؟

پاسخ این پرسش به قوانین ایالات متحده بازمی‌گردد.

استاندارد FMVSS 108 استفاده از چراغ راهنمای عقب قرمز یا کهربایی را مجاز می‌داند. در مقابل، چراغ راهنمای جلو باید کهربایی باشد.

همین تفاوت مقرراتی دلیل اصلی مشاهده خودروهایی با چراغ راهنمای قرمز در بازار آمریکا است.

در یک خودرو ممکن است چراغ ترمز و راهنما در بخش‌های جداگانه قرار داشته باشند و راهنما با نور کهربایی چشمک بزند. در خودرویی دیگر، همان مجموعه چراغ قرمز می‌تواند هم نقش چراغ ترمز و هم نقش راهنما را ایفا کند.

هر دو آرایش، در صورت رعایت الزامات استاندارد، امکان حضور در بازار آمریکا را دارند.

چراغ راهنمای قرمز چگونه با چراغ ترمز تفاوت پیدا می‌کند؟

شاید این پرسش مطرح شود که اگر هر دو چراغ قرمز هستند، راننده چگونه باید متوجه تفاوت میان ترمز و راهنما شود؟

خودروسازان برای این مسئله از طراحی‌های مختلف استفاده می‌کنند. نحوه چشمک‌زدن چراغ، شدت روشنایی، محل قرارگیری بخش‌های مختلف چراغ و ترکیب عملکردها در یک مجموعه نوری، همگی در انتقال پیام نقش دارند.

برای نمونه، هنگام ترمزگیری ممکن است دو چراغ عقب به شکل ثابت روشن باشند، در حالی که فعال شدن راهنما باعث چشمک زدن چراغ یک سمت شود.

اگر راننده هم‌زمان ترمز بگیرد و راهنما را فعال کند، سیستم روشنایی باید عملکرد این دو فرمان را مطابق الزامات فنی مدیریت کند.

به همین دلیل، طراحی چراغ عقب خودروهای امروزی بسیار پیچیده‌تر از یک لامپ ساده است. مجموعه‌ای از LEDها، مدارهای الکترونیکی و کنترلرهای خودرو می‌توانند وظایف مختلف را در یک محفظه کوچک مدیریت کنند.

چرا خودروسازان چراغ راهنمای کهربایی را انتخاب می‌کنند؟

استفاده از کهربایی یک مزیت بصری مشخص دارد: این رنگ راهنما را از چراغ‌های قرمز اطراف جدا می‌کند.

تصور کنید در یک بزرگراه، خودروی جلویی هم‌زمان در حال کاهش سرعت و تغییر مسیر باشد. اگر چراغ ترمز و راهنما هر دو قرمز باشند، تشخیص پیام چراغ‌ها برای راننده پشت سر ممکن است دشوارتر شود.

اما اگر چراغ ترمز قرمز و راهنما کهربایی باشد، دو پیام با دو رنگ متفاوت نمایش داده می‌شوند.

پژوهش‌های مرتبط با ایمنی خودرو نیز تفاوت میان این دو نوع سیستم را بررسی کرده‌اند. بررسی‌های NHTSA به بهبود جزئی قابلیت تشخیص برخی چراغ‌های راهنمای کهربایی در مقایسه با نمونه‌های قرمز اشاره داشته‌اند، اما این اختلاف از نظر این نهاد برای الزام تمام خودروها به استفاده از راهنمای کهربایی کافی نبوده است.

به همین دلیل، قانون آمریکا همچنان امکان استفاده از هر دو رنگ را فراهم می‌کند.

چرا اروپا بیشتر به راهنمای زرد تمایل دارد؟

در بسیاری از خودروهای عرضه‌شده در بازارهای اروپایی، راهنمای عقب به رنگ کهربایی دیده می‌شود. این موضوع باعث می‌شود تفاوت میان عملکرد چراغ ترمز و راهنما از نظر بصری واضح‌تر باشد.

استانداردهای مورد استفاده در بسیاری از کشورهای اروپایی و بازارهایی که از مقررات UNECE پیروی می‌کنند، در زمینه چراغ راهنمای عقب با سیستم رایج آمریکا تفاوت دارند.

به همین دلیل ممکن است یک مدل خودرو در نسخه اروپایی چراغ راهنمای کهربایی داشته باشد اما نسخه مخصوص بازار آمریکای شمالی با چراغ راهنمای قرمز عرضه شود.

این تفاوت الزاماً به معنی تفاوت در فناوری خودرو نیست. گاهی تنها آرایش مجموعه چراغ عقب برای هماهنگی با مقررات بازار مقصد تغییر می‌کند.

طراحی چراغ‌های LED ماجرا را پیچیده‌تر کرده است

چراغ‌های عقب خودروهای جدید دیگر شبیه چراغ‌های سنتی با چند لامپ مجزا نیستند.

طراحان امروزی تلاش می‌کنند چراغ عقب را باریک‌تر، یکپارچه‌تر و متفاوت‌تر از گذشته طراحی کنند. در نتیجه، چندین عملکرد ممکن است در یک مجموعه LED قرار بگیرد.

یک چراغ می‌تواند هم‌زمان یا در شرایط مختلف وظیفه چراغ موقعیت، ترمز، راهنما و حتی چراغ مه‌شکن عقب را بر عهده داشته باشد.

در چنین شرایطی، مهندسان باید موارد مختلفی مانند شدت نور، زاویه دید، محل نصب، تفکیک عملکردها و الزامات قانونی را در نظر بگیرند.

بنابراین انتخاب رنگ چراغ تنها یکی از بخش‌های مسئله است. طراحی نهایی باید بتواند تمام عملکردهای مورد نظر را به شکلی قابل تشخیص برای سایر کاربران جاده نمایش دهد.

آیا چراغ راهنمای قرمز واقعاً گیج‌کننده‌تر است؟

این موضوع سال‌ها میان رانندگان و علاقه‌مندان خودرو محل بحث بوده است.

طرفداران راهنمای کهربایی معمولاً به یک دلیل مشخص اشاره می‌کنند: تفکیک رنگی میان ترمز و راهنما.

در مقابل، استفاده از راهنمای قرمز در آمریکا سابقه طولانی دارد و میلیون‌ها خودرو با همین آرایش در جاده‌ها تردد می‌کنند. بنابراین بسیاری از رانندگان آمریکایی نیز به این سیستم عادت دارند.

یکی از عواملی که می‌تواند تشخیص راهنمای قرمز را دشوارتر کند، طراحی خود چراغ است. اندازه بخش راهنما، شدت نور، سرعت چشمک‌زدن، محل قرارگیری و میزان تفکیک آن از چراغ ترمز، همگی بر قابلیت تشخیص تأثیر دارند.

در نتیجه نمی‌توان تنها بر اساس رنگ درباره عملکرد یک مجموعه چراغ قضاوت کرد.

چرا یک خودرو در آمریکا و اروپا چراغ متفاوتی دارد؟

این اتفاق در صنعت خودرو کاملاً معمول است.

خودروسازان بین‌المللی یک مدل را برای بازارهای متعدد تولید می‌کنند و هر بازار مقررات مخصوص خود را دارد. سیستم روشنایی نیز یکی از بخش‌هایی است که ممکن است برای بازار مقصد تغییر کند.

بنابراین مشاهده یک خودرو با چراغ راهنمای کهربایی در اروپا و نمونه‌ای مشابه با چراغ قرمز در آمریکا لزوماً به معنی تغییر اساسی در خودرو نیست.

گاهی یک بخش داخلی چراغ، رنگ پوشش، سیم‌کشی یا برنامه‌ریزی کنترلر تغییر می‌کند و در برخی محصولات نیز مجموعه چراغ کامل متفاوت است.

این موضوع به‌خصوص در خودروهایی که در بازارهای مختلف با استانداردهای متفاوت عرضه می‌شوند، قابل مشاهده است.

رنگ چراغ‌ها در واقع یک زبان مشترک میان رانندگان است

اگر از زاویه‌ای ساده به موضوع نگاه کنیم، چراغ‌های خودرو را می‌توان نوعی زبان بصری دانست.

قرمز در قسمت عقب خودرو پیام حضور، هشدار و توقف را منتقل می‌کند. کهربایی نیز در بسیاری از سیستم‌های روشنایی برای اعلام تغییر مسیر به کار می‌رود.

هرچه این پیام‌ها از یکدیگر تفکیک بیشتری داشته باشند، راننده پشت سر فرصت بهتری برای درک رفتار خودرو خواهد داشت.

با این حال، مقررات آمریکا امکان استفاده از چراغ راهنمای قرمز را نیز فراهم کرده است. به همین دلیل نمی‌توان انتظار داشت تمام خودروهای موجود در جاده‌های این کشور از یک الگوی رنگی یکسان استفاده کنند.

پس چرا چراغ ترمز قرمز است ولی راهنما گاهی قرمز می‌شود؟

پاسخ را باید در تفاوت میان «استاندارد» و «انتخاب طراحی» جست‌وجو کرد.

قرمز بودن چراغ ترمز یک الزام استاندارد در آمریکا است و پیام توقف را منتقل می‌کند. در مقابل، راهنمای عقب می‌تواند بر اساس مقررات این کشور قرمز یا کهربایی باشد.

رنگ کهربایی یک مزیت ارتباطی دارد: راهنما را از چراغ ترمز قرمز جدا می‌کند. اما قوانین آمریکا این تفاوت رنگی را برای چراغ راهنمای عقب اجباری نکرده‌اند.

به همین دلیل ممکن است در خیابان با خودرویی روبه‌رو شوید که هنگام گردش، چراغی زردرنگ در عقب آن چشمک می‌زند و چند متر جلوتر خودروی دیگری همان پیام را با چراغ قرمز منتقل می‌کند.

هر دو سیستم می‌توانند مطابق مقررات باشند؛ تفاوت اصلی در شیوه انتقال پیام بصری است.

در نهایت، چراغ‌های خودرو برای یک هدف اساسی طراحی شده‌اند: انتقال سریع و قابل تشخیص اطلاعات به سایر رانندگان. قرمز بودن چراغ ترمز و استفاده گسترده از کهربایی برای راهنما نیز بخشی از همین منطق است؛ اما تفاوت قوانین کشورها باعث شده یک نسخه واحد در تمام خودروهای جهان وجود نداشته باشد.