رنو ۵ توربو E3 نسخه برقی و ۵۴۰ اسب‌بخاری هاچ‌بک افسانه‌ای دهه ۸۰ است که با گیربکس الکتریکی عجیب و طراحی زاویه‌دارش، هم مدرن است و هم دیوانه.

رنو تصمیم گرفته خاطرات دوران دیوانگی رالی گروه B را زنده کند، اما نه با بنزین، بلکه با ولتاژ بالا. نتیجه این تصمیم، خودرویی است که خودش می‌گوید «۵ توربو» است، اما حقیقتش بیشتر شبیه ابرخودرویی در لباس هاچ‌بک کارتونی است. نامش رنو ۵ توربو E3 است و اگر فکر می‌کنید فقط یک رنو ۵ بازسازی‌شده است، اشتباه کرده‌اید؛ این هیولا ۵۴۰ اسب‌بخار قدرت الکتریکی دارد، به‌اندازه یک لامبورگینی اونتادور عریض است، و اگر داخلش بنشینید احتمال دارد دوباره به دهه ۱۹۸۰ تبعید شوید، آن‌هم با شوک الکتریکی.

از بوی بنزین تا بوی اُزون

نسل اول رنو ۵ توربو در سال‌های طلایی رالی، با موتور بنزینی وسط و آن بوی خاص سوخت‌نیم‌سوخته‌اش افسانه شد. حالا رنو همان شور و جنون را گرفته و در نسخه E3 با برق آمیخته است. جایی که دو موتور داخل چرخ‌های عقب (hub motors) کار سوختن پیستون‌ها را انجام می‌دهند و مجموعاً ۵۴۰ اسب‌بخار و در حد جت خصوصی نیروی گشتاور تحویل می‌دهند. تفاوتش با مدل کلاسیک مثل تفاوت گربه خانگی با پلنگ است؛ در ظاهر شبیه، در عمل مرگبار. شاسی توسط آلپاین (Alpine) ساخته شد و بدنه کاملاً فیبرکربنی است. عرض خودرو نیز دقیقاً در سطح لامبورگینی قرار دارد.

سرعت برقی با لهجه فرانسوی

رنو ۵ توربو ۳E در کمتر از ۳.۵ ثانیه از صفر به صد می‌رسد و سقف سرعتش ۲۶۸ کیلومتر بر ساعت است. شاید بگویید چنین اعدادی در دنیای امروز معمولی‌اند، اما نکته اینجاست که این خودرو همان حس خام و ناپاک سوپرهاتچ‌های دهه ۸۰ را مهندسی معکوس کرده است. در مسیرهای مارپیچ کورسیکا، جایی که نسخه‌های قدیمی رگنوتی با زندگی شوخی نداشتند، نسخه برقی جدید جهش می‌کند، می‌لغزد، و صدایی از تایرها درمی‌آورد که بیشتر به خنده عصبی فضانورد شبیه است.

البته هنوز نسخه مهندسی‌نهایی نیست؛ سیستم تعلیق کمی خشن است، تنظیم ترمزها دقیق‌تر باید شود، و سینک الکترونیکی دو موتور گاهی عقب می‌ماند. ولی استخوان‌بندی کار فوق‌العاده است. مهم‌تر از همه، شخصیت خودروست: برقی است، اما خسته‌کننده نیست؛ سریع است، اما پر از شوخ‌طبعی مکانیکی.

کابینی از نسل آرکید

داخل کابین، همه‌چیز به عمد از کنترل خارج می‌زند؛ دو صندلی سطلی کربنی، قفس رنگی نیمه‌حمایتی در عقب، فضای بار نسبتاً خوب، و فرمانی قرض‌گرفته از آلپاین با کمی دکمه اضافه. جلوی راننده دو نمایشگر ۱۰ اینچی‌اند و در سمت راستش ترمز دستی هیدرولیکی واقعی مثل یادگاری از فیلم‌های دریفت ژاپنی بلند شده است. اینجا خبری از بی‌حسی خودروهای الکتریکی نیست. کافی است آن دستگیره را بکشی تا چرخ‌های عقب قفل شوند و اتاق با یک گردش ۱۸۰ درجه کامل پاسخ دهد. انگار در آپشن “Drift Assist” یک حالت پرفورمنس کافئینی هم فعال شده باشد.

برخی قطعات از رنوهای امروزی قرض گرفته شده‌اند(مثل سلکتور دنده). اما ترکیب پلاستیک رنگی، فلز براق و چرم خاص به فضا شخصیت می‌دهد. و نکته بانمک ماجرا؟ اگر رنو بخواهد، می‌توان دو موتور دیگر در محور جلو اضافه کرد تا قدرت کل از ۱۱۰۰ اسب‌بخار عبور کند. فقط فعلاً فعلاً قرار است نسخه عقب-محور بماند.

حق با رنو است

تا اینجای کار قیمت ۱۳۵ هزار پوندی (با آپشن‌ها تا حدود ۲۰۰ هزار پوند) برای یک «رنو ۵» ممکن است شوک‌آور باشد، اما برای هم‌نسلان آن ماشین کلاسیک، این یکی بیشتر شبیه بازگشت قهرمان بچگی‌شان در لباس ابرقهرمان MCU است. همان‌قدر اغراق‌آمیز و همان‌قدر دوست‌داشتنی.

ظرفیت باتری ۷۰ کیلووات‌ساعت، برد حدود ۴۰۰ کیلومتر و شارژ سریع ۸۰۰ ولتی که از ۱۰ تا ۸۰ درصد را در ۱۵ دقیقه انجام می‌دهد، باعث می‌شود بتوان آن را حتی برای سفرهای روزمره تصور کرد. البته اگر سگتان را پشت رول نفرستید، چون قفس ایمنی عقب زیاد با حیوانات خانگی سازگار نیست.

بازگشت قهرمان کارتونیِ رنو

رنو ۵ توربو E3 در واقع نه یک سوپراسپرت و نه یک هاچ‌بک معمولی است، بلکه چیزی بین هر دو: همان اندازه دیوانه، همان اندازه بامزه، همان اندازه فرانسوی. خودرویی برای نسلی که با بوی لاستیک و صدای ترکش توربو بزرگ شد و حالا می‌خواهد بدون آلایندگی، همان شور را تجربه کند. رنو ۵ توربو E3 نشان می‌دهد حتی در عصر برد الکتریکی و کنترل از راه دور، هنوز هم می‌شود برق را با لبخند مهار کرد.