هونگچی یکی از برندهای خاص تاریخ خودروسازی جهان است. وابستگی سیاسی و رفتار این برند براساس خواست حذب کمونیست چین بسیار قابل توجه است.

به گزارش خودروم، در این محتوا به بررسی تاریخ هونگچی و تاریخچه این خودروساز قدیمی از کشور چین می‌پردازیم. در سوم سپتامبر ۲۰۱۵ مراسم بزرگداشت ۷۰ سالگی پیروزی مقاومت چین در برابر تجاوز نیروهای ژاپنی در خیابان چانگ آن پکن برگزار شد. این رژه نظامی بزرگ، اولین قدرت‌نمایی شی جین پینگ از سال ۲۰۱۲ بود. در واقع او با برگزاری این رژه تاج‌گذاری خود در مقام رهبر چینی‌ها را انجام داد. اما نکته‌ای حائز اهمیت در این مراسم وجود دارد. شی جین پینگ در رژه از خودروی هونگچی CA7600J L5 کاملاً مشکی و روباز استفاده می‌کرد. خودرویی که توسط First Automobile Works یا همان فاو(FAW) تولید می‌شد و در این لحظه رئیس آن یعنی شو جیانی بهترین لحظات عمر خود را تجربه می‌کرد.

هونگچی و چند بازداشت تاریخی

شو را باید متولد گروه فاو و پرورش یافته در کارخانجات این خودروساز چینی دانست. پدر او یعنی خو زورن، یکی از اعضاء موسس و معاون مدیرکل FAW بود. جیانی (Xu Jianyi) در سال ۱۹۵۳ یعنی همزمان با تأسیس FAW متولد شد. پدر جیانی نام او را به نشانه اولین کارخانه خودروسازی، جیان(به معنی ساخت) و یی(اول) نامید. جیانی همچون پدر در FAW مشغول فعالیت شد و تا سال ۱۹۷۴ به سرعت پیشرفت کرد. در نهایت او از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ به عنوان ریاست و دبیر کل هیئت مدیره گروه فاو ارتقاء یافت. اما او به عنوان مردی که پروش یافته FAW بود؛ در مارس ۲۰۱۵ بازداشت شد. هنوز هم دلیل بازداشت او به درستی مشخص نیست.

اما داستان شی جیانجی و تلاش‌های او برای تولید خودرو در چین، تنها ماجرایی نیست که با بازداشت به اتمام می‌رسد. چون طراح سابق هونگچی یعنی چن ژنگ نیز با طوفان‌های سیاسی از بین رفت. او با الهام از طرح‌های روز ایتالیایی خودروی هونگچی CA72 مدل ۱۹۶۲ را خلق کرد. این ظاهر جدید برای او دردسر ساز بود. پدر چنگ قبل از سال ۱۹۴۹ شهردار تیانجین شد. چنگ به خودرو علاقه‌مند بود و با یک موتور سیکلت دست دو به شهر رفت و آمد می‌کرد.

اما با طراحی یک خودروی تخت زیر سوأل رفت. چون مقامات چینی طرح او را تمسخر جنبش بزرگ این کشور در برابر قحطی دانسته و او را محکوم کردند. از آن گذشته چنگ را فردی ریاکار و علاقه‌مند به سبک زندگی غربی معرفی کردند. انتقاد از او شدت یافت و حتی همسرش از او جدا شد. در نهایت چنگ را به نظافتچی خطوط مونتاژ FAW تبدیل کردند. اینها را گفتیم که بدانید با یک خودروساز معمولی طرف نیستید!

هونگچی و تفکر مائو

فاو اولین خودروساز بزرگ دولتی چین بود. این شرکت با هدف تولید کامیون‌های نظامی و صنعتی تأسیس شد. در سال ۱۹۵۶ اولین کامیون این برند با نام Jiefang به معنی رهایی از روی خطوط تولید خارج شد. مائو از تولید این کامیون در پکن بسیار خوشحال شد. او پس از اعلام رضایت خود گفت بسیار بهتر بود که ما روزی با خودروهای چینی در جلسات حاضر شویم. همین سخن کوتاه آغاز تاریخ هونگچی را رقم زد و FAW به فکر تولید یک خودروی مخصوص برای مقامات افتاد.

اولین هونگچی با نام دانگ فنگ

بنابراین یک سال بعد دولت مرکزی چین به FAW دستور داد تا یک خودروی مخصوص برای رهبران ملی این کشور بسازد. فاو بلافاصله به جمع‌آوری اطلاعات در مورد پیشرفته‌ترین خودروهای لوکس جهان در دهه ۱۹۵۰ پرداخت و در نهایت مرسدس بنز مدل ۱۹۰ را برای اجراء عملیات مهندسی معکوس برگزید. اندکی بعد دانگ فنگ CA71 در سال ۱۹۵۸ متولد شد. این خودرو براساس نقل قولی از سخنرانی مائو در مسکو، دانگ فنگ به معنی باد شرقی نام گرفت. مائو در آن سخنرانی گفته بود که باد شرقی بر باد غربی غالب است!

بر روی این خودرو کلمه دانگ فنگ با حروف انگلیسی نوشته شد. اما پکن به FAW دستور داد که آن را به حروف دست نویسی از مائو تغییر بدهد و لوگوی شرکت را به آن تغییر داد. در سال ۱۹۵۸ رائو بین، شی روجی و لی لانکینگ به عنوان مدیران ارشد FAW دانگ فنگ CA71 را به پکن بردند. آنها در حاشیه سالن هوایرن به عنوان محل اقامت مائو حضور یافته و محصول خود را به همه رهبران ملی نمایش دادند.

در حین نمایش این خودرو، نخست وزیر چین به نام ژو انلای کاپوت را باز کرد و پرسید که شنیده‌ام این موتور، کپی مرسدس بنز مدل ۱۹۰ است؟ شی روجی این سخن را درست دانست. ژو ادامه داد که همه برندهای بزرگ خودرو از یکدیگر کپی برداری می‌کنند؛ اما ما باید این کار را هوشمندانه انجام بدهیم و تغییراتی ایجاد کنیم. اگر موتور را دقیقاً کپی کنیم؛ خیلی مناسب نیست. برای مثال می‌توانیم شکل پوشش محفظه موتور را تغییر دهیم.

اوج خدمت به مائو

این لحظه را باید اوج خدمت فاو به مائو دانست. همین رویکرد بدها مدل هونگکی را به نمادی سیاسی از اقتصاد دولتی چین تبدیل کرد. مدیران، مهندسان و کارگران FAW علاوه بر تولید خودرو، خدمت کاران مستقیم مائو بودند. دارایی آنها همین افتخارات بود. افتخاراتی که موجب پیشرفت و اوج گیری شخصی مدیران و مهندسان فاو شد.

فاو از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ مهندسانی را به اتحاد جماهیر شوروی فرستاد. بسیاری از این مهندسان بعدها به سمت‌های مهمی دست یافتند. به گونه‌ای که بعدها دو نفر از آنها جزء رهبران ارشد حزب کمونیست بودند. لی لانکینگ نیز از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ به عنوان معاون نخست وزیر چین خدمت کردو جیانگ زمین از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۳ دبیر کل حزب و زئیس جمهور چین شد. او در طول ۱۵ سال ریاست جمهوری خود، سه بار از فاو بازدید کرد. جیانگ خود را مرد FAW می‌نامید.

در هر حال تنها ۳۰ دستگاه دانگ فنگ مدل CA71 تولید شد. این وسیله نقلیه بسیار مورد علاقه مائو قرار داشت. در داخل ان از بهترین مواد شامل صندلی‌هایی با پوشش ابریشم، سقف مخملی، موکت پشمی، چوب لاکی، دکمه‌هایی از جنس عاج و… استفاده می‌شد. اما این خودرو چندان قابل اعتماد نبود و در اغلب موارد با خرابی دست و پنجه نرم می‌کرد. در واقع روش‌های مهندسی فاو هنوز خام بود و این نشان می‌داد که کمبود دانش فنی در تولید محصولات چینی کاملاً احساس می‌شد. اما خودروی فوق پایه و اساسی برای توسعه مدل هونگکی شد.

ساخت خودرو در ۹۰ روز

بنابراین تنها ۹۰ روز پس از تولید دانگ فنگ CA71 برنامه فاو برای ساخت خودرویی لوکس‌تر اعلام می‌شود. آنها بدنبال ساخت خودرویی قابل اطمینان و جدید در یک ماه بودند. بنابراین مهندسان فاو طرح مدل هونگچی را براساس یک کرایسلر امپریال پیاده‌سازی کردند. خودروی مزکور بواسطه تلاش سفارت یوگسلاوی چین خریداری و به این کشور ارسال شد. چالش اصلی ساخت مدل هونگچی مهندسی معکوس موتور V8 بود.

ساخت موتور V8 در دو هفته

کارشناسان شوروی به مهندسان فاو گفته بودند که طراحی موتور V8 را کنار بگذارند. چون حتی آنها هم قادر به تولید موتور هشت سیلندر در سال ۱۹۵۸ نبودند. اما چینی‌ها ۱۰۰ قطعه اصلی موتور را براساس پیشرانه اصلی کرایسلر به شکل دست ساز ساخته و سه تیم در دو هفته موفق به ساخت ۳ پیشرانه اولیه شدند. پس از بررسی‌ها موتور CA72-1E انتخاب شد و در آگوست ۱۹۵۸ پس از ۳۳ روز کار فشرده، اولین مدل هونگچی متولد شد. نام هونگچی به معنی پرچم قرمز بود. یعنی بالا نگاه داشتن پرچم قرمز به نشانه افکار رئیس مائو! در عرض دو ماه فاو نسخه نهایی را با تبدیل CA72 به دهمین رژه نظامی روز ملی چین رساند. این فداکاری بزرگی برای مائو بود.

پس از آن مهندسان فاو یک سال آزمایش و تلاش خود را برای ارتقاء CA72 در دو سالن پیشرفته براساس کادیلاک فلتوود و لینکلن کانتیننتال صرف کردند. محصول نهایی حاصل از این اقدام آنها در سال ۱۹۵۹ ساخته می‌شود. مدلی که طراحی کلاسیک با عناصر چینی داشت. این طرح نشانی از بقایای امپراتوری چین و نمادهای سیاسی حزب کمونیست را به همراه داشت. از جمله این نمادها باید به چراغ‌های عقب فانوسی شکل به نشانه سلطنت چین و جلوپنجره بزرگ اشاره کرد. پنج پرچم قرمز کوچک نیز به نمایدگی از طبقه کارگران، کشاورزان، بازرگانان، دانشجویان و سربازان در کنار خودرو دیده می‌شد. در سال ۱۹۶۰ فاو مدل CA72 را به شکل سه ردیف تولید کرد. بنابراین سه پرچم کوچک نیز به نشانه سه فلسفه کیلدی مائو در سال ۱۹۶۰ مورد استفاده قرار گرفت.

خودروی ملی چین

در سپتامبر ۱۹۶۴ مدل هونگچی خودروی ملی چین نامیده شد. این وسیله نقلیه رسماً در رویدادها یملی، مأموریت‌های دیپلماتیک و… مورد استفاده قرار می‌گرفت. با این حال انقلاب فرهنگی چین تولید مدل CA72 را محدود نمود و تنها ۲۰۶ دستگاه از آن به تولید رسید. در سال ۱۹۶۵ جیا یانلیانگ ۲۵ ساله هونگچی CA770 را طراحی کرد. این خودرو از نظر طراحی و موتور کمی متفاوت بود. به طوری که موتور جدید این خودرو پیشرانه V8 کادیلاک با گیربکس دو سرعته اتوماتیک است. رهبران حزب کمونیست شخصاً در فرآیند طراحی این خودرو برای افزودن امکانات لوکس به آن شرکت کردند. در سال ۱۹۶۶ تعداد ۵۲ دستگاه از این خودروها به پکن منتقل شدند. رنگ بندی محیط داخلی خودروهای مزبور توسط رهبران ملی چین انتخاب شد.

خودروی ضد گلوله برای رهبران چین

در سال ۱۹۶۹ نیز اولین مدل ضد گلوله هونگچی CA772 به تولید رسید. رهبری عملیات ساخت این خودرو را مائو ویژونگ از اداره مرکزی گارد امنیت رهبران ملی چین برعهده داشت. سایر اعضاء تیم نیز کارشناسان نظامی با تخصص ساخت زره‌های ضد گلوله بودند. زره این مدل ضد گلوله ۶ میلی‌متر قطر داشت و از شیشه‌هایی ۶۵ میلی‌متری استفاده می‌کرد. تایرها نیز قادر به پیمایش ۱۶۰ کیلومتر مسافت پس از نفوذ گلوله بودند. این خودرو ۴,۹۲ تن وزن داشت و در زمان خود یکی از ایمن‌ترین خودروهای جهان بود. البته مدل مزبور در تاریخ چین کمی باد نام است. چون ژنرال لین بیائو در سال ۱۹۷۱ با آن به فرودگاه گریخت و گلوله‌ها تنها چند خراش بر روی آن به یادگار گذشته‌اند.

پرچم‌های قرمز دردسر ساز

در هر حال این اوج تاریخ هونگچی بود. با این حال همین مدل CA72 برای فاو دردسری بزرگ ساخت. چون پنگ ژن شهردار پکن به فاو پیشنهاد داد که از یک پرچم بزرگ به نشانه اندیشه مائو تسه تونگ به جای سه پرچم نماد تفکرات مائو استفاده کند. همین مضوع پنگ ژن را مورد انتقاد شدید قرار دارد و جیا در سال ۱۹۷۲ از سمت طراح ارشد هونگچی برکنار شد. توسعه مدل هونگچی CA773 نیز در سال ۱۹۶۸ آغاز شد. به دلیل انقلاب فرهنگی تیم توسعه فاو جای خود را به کارگران خط مونتاژ داد. کارگران نیز از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۶ هونگچی CA773 را با ایرادات مختلف در زمینه طراحی و کیفیت تولید کردند. آنها در هفت سال ۲۹۱ دستگاه از خودروی مزبور را به تولید رساندند.

ولی در این میان توسعه هونگچی از سال ۱۹۷۲ با طراحی CA774 توسط مهندسان فاو در دست اقدام بود. تیم توسعه این خودرو توسط جیا یانلیانگ رهبری می‌شد. ایده اصلی ساخت پیشرفته‌ترین خودروی لوکس در جهان بود. برای رسیدن به این هدف چهار مدل اولیه در سال ۱۹۷۵ با تغییراتی جسورانه معرفی شدند. طراحی پیشرفته، مدرن و آیرودینامیک این خودرو همراه با استفاده از ورق‌های فولادی با مقاومت بالا را نمی‌توان نادیده گرفت. با این حال شیشه‌های بزرگ بیش از حد مقامات را در معرض دید قرار می‌داد و به همین خاطر طرح رد شد. در واقع جایگاه نمادین و مقدس مائو از تولید خودرویی مدرن جلوگیری کرد. سال ۱۹۷۶ هونگچی تلاشی ناموفق برای همکاری مشترک با پورشه انجام داد. در همان سال مائو در گذشت و فاو دستور گرفت که خودرویی برای حمل جسد او بسازد!

تضعیف هونگچی در دهه ۱۹۸۰

در سال ۱۹۷۹ فاو توسعه CA774 را با بازگشت چنگ ژنگ دوباره در دستور کار قرار داد. اما دولت چین علاقه‌ خود به ساخت مدل‌های جدید هونگچی را از دست داد. در واقع با مرگ مائو جایگاه هونگچی تضعیف شد. اصلاحات دنگ شیائوپینگ شکاف‌های اقتصادی دولت و صنتعت خودروسازی جهان را بیشتر کرد. مقامات ارشد کمونیست از هونگچی شکایت کردند. فاو زیان مالی زیادی تجربه نمود. محصول CA774 بسیار بد عمل کرد و حتی موجب تصادف جدی رئیس جمهور رومانی به دلیل خرابی ترمز شد. بنابراین هونگچی نمادی از زباله‌های محافظه کار شد و مرگ مائو شکوه و جلال آن را از بین برد.

تعطیلی هونگچی در اوج نا امیدی

در سال ۱۹۸۱ رائو بین و لی گانگ به عنوان رئیس و مدیرکل فاو به پکن احضار می‌شوند. به این ترتیب آنها از دستور توقف تولید هونگچی مطلع شدند. در آن زمان ژائو زیانگ نخست وزیر چین توقف تولید هونگچی را خواستار شد و واردات را جایگزینی مناسب‌تر برای خودروهای مقامات چینی دانست. بنابراین دستور توقف تولید هونگچی ابلاغ شد. رهبران ملی چین سوار بر خودروهای وارداتی شدند. در سال ۱۹۸۴ تعداد زیادی مدل تویوتا کراون از ژاپن و مرسدس کلاس S برای رهبران ملی چین وارد این کشور شد.

فاو در این زمان دو راه پیش روی خود دید. آنها باید با هونگچی خداحافظی کنند یا با بازار اصلی یعنی جامعه را هدف قرار دهند. آنها راه دوم را برگزیده و دو سال پس از توقف تولید هونگچی، اولین جوینت ونچر بزرگ بین المللی خودرو، بیجینگ جیپ با همکاری AMC و BAW در پکن تأسیس شد. صنعت خودروسازی چین به این ترتیب عصر جدیدی را آغاز کرد.

قدرت گیری فاو از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۵

استراتژی دسترسی به بازار در ازای فناوری سیاست خودروسازان چینی در دهه ۱۹۸۰ شد. بنابراین خودروسازان چینی با شرکای اروپایی و آمریکایی جوینت ونچرهای متعددی تأسیس کردند. اما هونگچی از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۶ به تولید نرسید. ولی توسعه آن در فاو پس از شکست مذاکره با پورشه ادامه یافت. بنابراین در این مدت مذاکراتی با نیسان، فورد، کرایسلر و آئودی آغاز شد. نتیجه تولید مدل CA750 و CA770 با استفاده از پیشرانه، گیربکس و شاسی محصولات نیسان و لینکلن بود. فاو حتی به سراغ دوج ۶۰۰ با موتورهای کرایسلر هم رفت.

کرایسلر در سال ۱۹۸۷ فاو را برای خرید خط تولید دوج ۶۰۰ تشویق کرد. اما ناگهان با افزایش قیمت، فاو نیز از پیگیری خرید این خط منصرف شد. فاو دوباره شریکی برای تولید هونگچی را از دست داد. پس دوباره و به تنهایی توسعه هونگچی را از سر گرفت؛ ولی تلاش‌ها منجر به تولید محصول نشد. تا اینکه اخبار همکاری آئودی و سایک به گوش فاو رسید. فاو بدنبال دستیابی به تکنولوژی و همکاری با آئودی دست به دامن سایک شد تا شاید این خودروساز چینی جای خود را به فاو بدهد. جلسات متعددی برگزارش شد و در نهایت دولت چین دانگ فنگ و فاو را به عنوان تولیدکنندگان بزرگ خودروهای لوکس انتخاب کرد. سایک نیز قطعات مورد نیاز محصولات آئودی را تأمین می‌نمود.

کسینجر فاو

در پایان سال ۱۹۸۸ فاو چشم به یک کارخانه فولکس واگن در خاک آمریکا دوخت. ظرفیت کارخانه مزبور ۳۰۰ هزار دستگاه در سال بود و فولکس واگن گلف را تولید می‌کرد. سه خط جوش بدنه، رنگ آمیزی و مونتاژ در این کارخانه قرار داشت و این خطوط با ماشین آلات متعدد آن برای فاو بسیار ارزشمند بودند. فاو برای عقب نماندن از سایر خودروسازان چینی و به دست آوردن تکنولوژی آلمان، لو فویوران معروف به کسینچر FAW را به آلمان فرستاد. این شخص در جریان مذاکرات با آگاهی از شرایط و زیاندهی آئودی به مقامات فولکس قول داد که دولت چین به اندازه کافی از این برند خرید خواهد کرد. در عوض از آنها خواست که سه خط تولید کارخانه وست مورلند به طور رایگان در اختیار FAW قرار بگیرد. بلافاصله توافق حاصل شد و واردات ۱۴,۵۰۰ دستگاه آئودی به چین برای سه سال در دستور کار قرار گرفت.

مالک همه چیز!

لو سپس به آمریکا رفت و از آنجا مهندسین فاو را به کارخانه وست مورلند دعوت کرد. او از فولکس درخواست کرد که خطوط تولید را فعال نموده تا او از سلامت کارخانه اطمینان حاصل کند. اما هدف به گردش در آوردن چرخ کارخانه بدون پرداخت هزینه آموزش سنگین به فولکس واگن و توسط مهندسان فاو بود. در آخر نیز ۱۰۰ مهندس چینی مأمور انتقال خطوط تولید به چین شدند.

لو در متن قرارداد با فولکس بندی مبنی بر مالکیت همه چیز از کارخانه مزبور به جز مردم را افزود. بنابراین لو حتی ۱۲ خودروی موجود در پارگینگ کارخانه را نیز با خود به چین برد. شش خودرو از آنها نقش مهمی در حمل و نقل تجهیزات و مشاین الات ایفاء کردند. به گونه‌ای که فاو تولید جتا را برعهده گرفت و ۶۴ ربات در کارخانه مزبور نصب نمود. این کارخانه پایه و اساس شکل گیری جوینت ونچر فاو و فولکس واگن شد.

هونگچی دوباره آمد

هونگچی در سال ۱۹۹۶ و پس از ۱۰ سال توقف تولید دوباره به میدان آمد. طرح اولیه CA7220 جدید با موتور آئودی ۱۰۰ و کرایسلر ۴۸۸ تکمیل شد. چهار سال زمان بُرد که فاو موتور کرایسلر را در بدنه آئودی ۱۰۰ جای دهد. چهار سال دیگر نیز صرف تولید قطعات آئودی ۱۰۰ در کارخانه فاو شد. در سال ۱۹۹۶ آئودی ۱۰۰ با ۹۰ درصد داخلی سازی تولید شد و سرانجام هونگچی CA7220 به عنوان یکی از موفق‌ترین هونگچی‌های تاریخ به تولید رسید. فاو از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ به سود آوری زیادی دست یافت و موفقیت خود را تا حد زیادی مدیون هونگچی بود. چون مدل مزبور حتی برای افراد عادی هم در دسترس بود و ارزان‌تر از آئودی ۱۰۰ معامله می‌شد.

شهرتی که خدشه دار شد

در سال ۱۹۹۸ تاریخ هونگچی با تولید مدل CA7460 دگرگون شد. این خودرو محصول مشترک فاو و فورد براساس لینکن تاون بود. تمامی قطعات از آمریکا وارد شدند. فاو نیز آنها را در کارخانه خود مونتاژ نمود. البته این مدل تنها ۱۰۰ دستگاه فروشخت و به یک مدل سفارشی خاص تبدیل شد. فاو در سال ۱۹۹۸ نسخه بروز CA7220 را با نام منگشی و امکاناتی از قبیل کیسه هوا و… عرضه کرد. موتور نیز براساس کرایسلر ۴۸۸ توسعه یافت. در سال ۲۰۰۴ مدل ستاره قرن هونگچی با متور ۲,۴ لیتری V6 آئودی عرضه شد. در سال ۲۰۰۵ منگشی به موتور نیسان QG18 مجهز بود. هونگچی در همان سال مدل HQ3 را براساس تویوتا کراون ماجستا تولید کرد. همه این مدل‌ها در بازار شکست خوردند. چون تنها ارتباط این مدل‌ها نام هونگچی بود و شهرت این برند خدشه‌دار شد.

تاریخ هونگچی از سال ۲۰۰۵ تاکنون

در سال ۲۰۰۴ هونگچی تنها ۱۴,۵۲۵ خودرو فروخت. تا سال ۲۰۰۸ این عدد به کمتر از ۵۰۰ دستگاه رسید. ولی فاو به تلاش خود ادامه داد. آنها از یک موترو V12 برای توسه هونگچی HQE استفاده کردند. مدل مزبور در سال ۲۰۰۹ با قیمتی سرسام آور و ظاهری شبیه به رولز رویس فانتوم از راه رسید. فاو مدل HQ3 را نیز فقط به مشتریان منتخب و به شکل سفارشی فروخت. فاو حیت از موتورهای V8 و V6 با گیربکس اتوماتیک نیز برای توسعه HQE استفاده کرد. اما موتورهای مزبور به حد کافی موجود نبودند. در نتیجه بیانیه معروف ژو یانفنگ به عنوان رئیس فاو مبنی بر نیاز برندهای چینی به ۲۰ سال تنهایی منتشر شد. این بیانیه فاو را به خودکفایی رساند.

سرمایه گذاری هنگفت برای بازگشت

به این ترتیب از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ فاو مبلغ هنگفتی را صرف تحقیق و توسعه محصولات هونگچی کرد. حاصل این سرمایه‌گذاری تولید دو مدل L5 و H7 بود. در سال ۲۰۱۱ نیز تیم توسعه هونگچی متشکل از ۱,۶۰۰ کارمند فاو کار خود را آغاز کرد. مدل L5 محصولی در حد کادیلاک‌های رئیس جمهوری آمریکا بود. این خودرو زره ضد موشک، لاستکی‌های ضد گلوله و… در اختیار داشت. از نمادها یچینی مانند دستگیره‌های یشمی و صندلی‌های اژدهایی امپراتور در این خودرو استفاده شد. اما در سال ۲۰۱۳ تنها ۲۱ دستگاه از آن به فروش رسید. هونگچی H7 هم تا سال ۲۰۱۵ به تعداد ۵ هزار دستگاه فروخته شد. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ نیز حدود ۸۰ تن از مدیران فاو به اتهام فساد دستگیر شدند.

شرایط کنونی هونگچی

در سال ۲۰۱۷ شو لیوپینگ به عنوان رئیس شرکت دولتی گروه صنایع جنوبی چین از گروهی اصلی با هدف دفاع ملی رئیس فاو شد. مأموریت اصلی او احیاء FAW بود. با تلاش‌های او هونگچی جانی دوباره گرفت و فروش این برند از سال ۲۰۱۷ با ۴۷۰۲ دستگاه به بیش از ۳۰۰ هزار دستگاه در سال ۲۰۲۳ رسید. هونگچی حتی در سال ۲۰۲۳ با احیاء مدل CA630 خودرویی با ۲۳ صندلی به نام QM7 را تولید کرد و دوباره وارد بازار مینی بوس در چین شد. اکنون L5، H9، H6، H5، E-QM5، LS7، E-HS9، HS7، HS5، HS3 و HQ9 توسط هونگچی تولید می‌شود. این برند حالا به غیر از بازار چین و شرق آسیا در خاورمیانه، آفریقای شمالی و اروپا نیز فعالیت می‌کند.